Metody powiększania penisa

"Dawid" - dzieło samego Michała Anioła był uosobieniem piękna ludzkiego ciała-ciała mężczyzny. Co ciekawe, artysta wyposażył Dawida w członek całkiem „normalnej’ wielkości. Jeśli Dawid był pięknym mężczyzną, skąd nagle zjawił się problem wielkości penisa , który sprawia, że mężczyźni czują się mniej lub bardziej męscy.

Według wielu danych rozwój cywilizacji zachodniej wykształcił nowy model mężczyzny. Coraz większa samodzielność i niezależność kobiet zepchnęła mężczyzn na dalszy plan. Przestali się oni czuć typowo męscy, obowiązki, które im przydzielono w domu (typowo kobiece) zaczęły wywoływać u nich frustrację, i wg amerykańskich socjologów stąd narodziła się potrzeba czegoś typowo męskiego - „wielkiego członka”.

Dodatkowo, intensywnie rozwijał się w USA od początku lat 80. dwudziestego wieku, kult ciała, w którym wszystko musi być proporcjonalne i idealne. Należy podkreślić, że mit wielkiego członka rozwinął się i jest najsilniej propagowany w USA, kraju gdzie wszystko musi być wielkie i obszerne.

Wielu mężczyzn uważa, że duży członek lepiej zaspokaja partnerkę w czasie stosunku. Należy jednak pamiętać, że satysfakcja osiągana w chwili zbliżenia nie jest wynikiem samej kopulacji, ale podniecenia obojga partnerów. W licznych badaniach przeprowadzonych w USA, kobiety z nieudanym życiem erotycznym w związku małżeńskim, wypełniały ankiety dotyczące ich seksu i umieszczały wielkość penisa jako problem, na bardzo odległym miejscu. Większym problemem może być zbyt duży penis - wtedy kobiety uskarżają się na ból i dyskomfort w czasie stosunku.

Według danych statystycznych długość penisa w stanie spoczynku wynosi 7,6 - 10,2 cm, natomiast w czasie erekcji 17 cm (12,7 – 17,8). Ponad 80 proc. męskiej populacji mieści się w tych granicach. O małym penisie (micropenis) mówimy wtedy, gdy w wzwodzie jest on mniejszy niż 7,6 cm. Średni obwód członka to ok. 12 cm w stanie wzwodu.

Zanim zastanowisz się nad powiększeniem swojego członka sprawdź, czy dobrze go zmierzyłeś. Długość członka mierzy się w stanie pełnej erekcji bez uwzględniania jego kształtu. Linijkę należy przyłożyć do penisa blisko brzucha nie naciskając przy tym na brzuch. Pomiar wykonuje się z tego punktu aż do szczytu żołędzi.

Należy zaznaczyć, że pomiary członka w czasie spoczynku dają różne wyniki. Jest to spowodowane wpływem różnych czynników np. temperatury, stresu, komfortu psychicznego. Pomiar obwodu członka należy przeprowadzać u podstawy tj. w miejscu gdzie członek wchodzi do wnętrza ciała. Wielu mężczyzn niezadowolonych z rozmiaru własnego członka szuka różnych rozwiązań, które prowadziłyby do zwiększenia jego wymiarów.

Urolodzy od około 20 lat zajmują się problemem chirurgicznego powiększenia penisa. Na wstępie trzeba zaznaczyć, że dotychczasowe wyniki badań są mało obiecujące i prace nad tym tematem wciąż są w fazie badań eksperymentalnych. Wg. St. Peter's Andrology Centre and Institute of Urology w Londynie większość mężczyzn (ponad 70 proc.) była zdecydowanie niezadowolona z wyników operacyjnych. W podobnym tonie są artykuły izraelskiego profesora Yoram Verdi, który opublikował kilka tekstów w European Urology. Wyniki jego operacji również były niezadowalające.

Dodatkowo autor zastanawia się nad etycznym aspektem problemu - czy etyczne jest powiększanie penisa oraz wystawianie pacjenta na ryzyko powikłań pooperacyjnych (zakażeń, impotencji, nadmiernej ruchomości członka w czasie stosunku). Narażany jest wtedy zupełnie zdrowy mężczyzna, który według własnych wyobrażeń ma zbyt małego członka.

Wszelkie te wątpliwości spowodowały, że Amerykańskie Towarzystwo Urologiczne i Amerykańskie Towarzystwo Chirurgów Plastyków zakazało przeprowadzania tych operacji jako operacji plastycznych na żądanie i na dzień dzisiejszy nie rekomenduje się żadnej metody chirurgicznego powiększania penisa.

W metodzie wydłużania penisa wykorzystuje się fakt, że prawie 1/3 męskiego penisa jest „schowana” w ciele i przymocowana do dolnej części kości łonowej (patrz ryc. nr 1). W metodzie tej uwalnia się więzadło podwieszające, odpreparowując je od kości łonowej i przecina więzadło mocujące. Następnie wysuwa się członek z ciała. W ten sposób można uzyskać 20-30 mm wydłużenia. W opiece po operacji ważne jest profilaktyczne wyciąganie penisa, aby nie uległ on skróceniu z powodu obrzęku tkanek. Jak wspomniano powyżej metoda te nie jest rutynowo stosowana. Najpoważniejszym powikłaniem są pooperacyjne zaburzenia erekcji.

Obecnie bezpiecznymi metodami chirurgicznym, które mogą poprawiać wizualnie wielkość członka są zabiegi odsysania tłuszczu i zbierania nadmiaru skóry u pacjentów z nadmiarem tkanki tłuszczowej.

Operacje wydłużania penisa mogą być stosowane u mężczyzn z zaburzeniami erekcji oraz u tych, którzy mają wrodzone lub pourazowe uszkodzenia członka. W tych przypadkach są one stosowane jako metody lecznicze.

W metodzie tej w obrębie ciał jamistych umieszcza się specjalne implanty, które następnie są nadmuchiwane. Implanty te początkowo były stosowane u mężczyzn z ciężkimi zaburzeniami erekcji. Niestety oczekiwany efekt spektakularnego powiększenie prącia nie zostaje osiągnięty, gdyż stosowane implanty nie mogą być większe od istniejących ciał jamistych prącia. Zaletą tej metody jest natomiast osiąganie erekcji „ na żądanie”; wadą jest to, że raz zastosowane implanty, nie są już wyjmowane.

Obecnie dostępnymi metodami operacyjnymi jest usuwanie włosów oraz nadmiaru skóry i tłuszczu z okolic płciowych, co wizualnie poprawia wielkość penisa. Do innych metod, obecnie w fazie badań, jest wszczepianie tłuszczu do ciał jamistych.

Na wstępie należy podkreślić, że żadna w poniższych metod ani substancji nie ma udowodnionej skuteczności w jakimkolwiek badaniu naukowym (Mayo Clinic, USA), oraz że w USA organizacja FDA (food & drug administration) nie zarejestrowała żadnego środka farmakologicznego na powiększanie penisa. Opisywane zadawalające efekty powiększenia członka wynikają z efektu placebo ( placebo- środek chemiczny niemający funkcji biologicznej, jego działanie opiera się na wierze w jego moc działania), manipulacji danymi i opiniami wydanymi przez producentów tych specyfików.

• Kosmetyki do pielęgnacji penisa i okolic intymnych

Efekt kosmetyków bardziej polega na redukcji włosów lub utracie wagi w miejscach płciowych niż na efekcie powiększenia penisa.

• Tabletki

Żadne z dotychczasowych badań nie udowodniło skuteczności pigułek. Wg badań przeprowadzonych przez Dr. Michael Donnenberg z Uniwersytetu w Maryland wiele takich pigułek nie ma żadnego aktywnego składnika biologicznego, a dodatkowo są zanieczyszczone takimi rzeczami jak:

• odchody mysie,
• pestycydy,
• ołów,
• bakterie E. Coli.

A co zawarte jest w pozostałych pigułkach:

• zioła,
• witaminy,
• minerały,
• hormony (np. wpływające na odchudzanie),
• aminokwasy.

Produkty te są sprzedawane jako suplementy diety.

• Aparat próżniowy

Urządzenia jest stosowane w celu leczenia zaburzeń erekcji (ED- erctile dysfunction). Aparat próżniowy cechuje się wysoką skutecznością w uzyskiwaniu wzwodu, (około 92 proc.), która została udowodniona wieloma badaniami naukowymi.

Zbudowany jest z zamkniętego z jednaj strony przeźroczystego cylindra, w którym umieszcza się członek. Wytworzone podciśnienie oraz nałożenie na członek elastycznego pierścienia powoduje zatrzymanie dużej ilości krwi w członku, czyli jego wzwód. Erekcję uzyskuje się średnio w kilka minut. Trzeba pamiętać, aby zdjąć pierścień zaciskający po 30 minutach. Dłuższe utrzymywanie pierścienia może wywołać dotkliwe działanie niepożądane.

Efekty uzyskane w wyniku stosowania aparatu próżniowego są ograniczone i przede wszystkim mają wpływa na efekt psychologiczny. Widok powiększającego się członka powoduje efekt iluzji wielkości, ale efekty rzadko są długotrwałe. Dodatkowo częste stosowanie vacuum może osłabić elastyczne elementy penisa i tym samym doprowadzić do trwałego zaburzenia wzwodu. Zgodnie z zaleceniami producentów należy używać go codziennie maksymalnie 30 minut, a pierwsze efekty uzyskuje się po 2 miesiącach.

Taką czujność powinni zachować mężczyźni, którzy mają zaburzenia krzepliwości krwi, cierpią na priapizm (długotrwałe, bolesne usztywnienie członka) oraz mają skrzywienie członka.

Pacjenci stosujący metodę próżniową uskarżają się na:

• ból członka w czasie uzyskiwania podciśnienia,
• zasinienia członka,
• zablokowanie ejakulacji,
• odrętwienia,
• uszkodzenia skóry.

Trzeba podkreślić, że w większości przypadków pojawiające się działania niepożądane są słabo nasilone i nie stanowią istotnego problemu. Powikłania, których najczęściej obawiają się mężczyźni: zgorzel, martwica skóry i cewki są rzadkością. Jednakże, stosowanie tego urządzenia nie powinno przebiegać bez nadzoru lekarza, a pacjent powinien wcześniej być poinstruowany, jak korzystać z urządzenia.

• Rozciąganie przez ciężarki

Do zwiotczałego penisa należy przyczepić ciężarek, który siłą grawitacji będzie wydłużał członek. Zamiast ciężarków można także przyczepić inny przedmiot o odpowiedniej masie. Skuteczność tej metody nie została udowodniona (Mayo Clinic, Rochester, Minnesota), natomiast zaobserwowano liczne działania niepożądane. Dość często występują podrażnienia skóry, uszkodzenia penisa, a skrajnych przypadkach dochodzi do impotencji.

Przypadki takie opisywano w plemionach afrykańskich, gdzie wielu mężczyzn stosujących tę metodę zostało impotentami.

• Metoda przesuwania i uciskania członka

W czasie niepełnego wzwodu członka należy uciskać penis i przesuwać krew z podstawy członka w kierunku szczytu członka. Metoda ta wydaje się najbezpieczniejsza. Powikłaniem jej stosowania mogą być otarcia, infekcje, niewielkie krwawienia z cewki moczowej. Jednakże, podobnie jak w innych przypadkach, nie udowodniono skuteczności tej metody (Mayo Clinic, Rochester, Minnesota).

• Rozmiar nie ma znaczenia. Liczy się... wygląd
• Obalamy 8 popularnych mitów na temat seksu
   

Źródła

1. Lew-Starowicz Z., Skrzypulec V., Podstawy seksuologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, ISBN 978-83-200-3618-3
2. Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3
3. Frąckiewicz A., Kałużny K., Aparat próżniowy w leczeniu zaburzeń erekcji, Wydawnictwo Arkot, Wrocław 2010, ISBN 978-83-60098-03-4
4. Stearn M. Wstydliwe dolegliwości, D.W. Publishing Co., Szczecin 2001, ISBN 1-57105-063-X