Późna inicjacja seksualna

Nawet bardzo późne podjęcie życia płciowego jest lepsze niż terapia farmakologiczna, mająca na celu obniżenie popędu seksualnego. Na pewno warto skonsultować się wcześniej ze specjalistą: seksuologiem lub psychologiem w celu ustalenia, jakie są przyczyny "seksualnej abstynencji". Być może istnieją pewne uwarunkowania, które powodują nieśmiałość oraz nie pozwalają na nawiązywanie kontaktów i tworzenie trwałych więzi emocjonalnych z płcią przeciwną.

Okazuje się, że w gabinetach seksuologów i psychologów pojawia się wiele osób, które rozpoczynają życie seksualne po 30. roku życia. Nie jest to powodem do wstydu. Jeśli dorosła osoba znajdzie odpowiedniego partnera, to może zacząć uprawiać seks niezależnie od wieku. Mamy więc prawo podejmować indywidualne decyzje co do czasu i miejsca inicjacji. Może się zdarzyć, że ktoś wiele lat nie miał życia seksualnego, ale w pewnym momencie swojego życia spotyka osobę, w której się zakochuje i rozpoczyna z nią bardzo satysfakcjonujące współżycie.

Późna inicjacja seksualna ma swoje niezaprzeczalne zalety:

• nie jest wyskokiem nastolatków, który jest później wspominany z zażenowaniem;
• wybór partnera jest przemyślany i dojrzały, wiąże się z miłością i poczuciem zaufania;
• rzadziej niż inicjacja w zbyt młodym wieku wywołuje rozczarowanie;
• ewentualna ciąża prawdopodobnie nie będzie w tym wieku „wpadką”;
• w przypadku osób wierzących, abstynencja seksualna do ślubu jest wyjątkowo ważna i jej przestrzeganie jest uważane za obowiązek.

Wady później inicjacji seksualnej:

• długie zwlekanie z rozpoczęciem współżycia może skutkować zbyt wysokimi oczekiwaniami i rozczarowaniem;
• seks tuż po inicjacji jest trudny dla kobiety, gdyż uczy się ona dopiero reakcji swojego ciała i seksualności, jest to mniejszy problem dla mężczyzn;
• zbyt długie zwlekanie z podjęciem współżycia może skutkować tym, że dana osoba już się na to nigdy nie zdecyduje.

Istnieją leki, które powodują obniżenie popędu płciowego, jednak decyzję o rozpoczęciu tego typu leczenia może podjąć jedynie lekarz - seksuolog po zebraniu szczegółowego wywiadu na temat dotychczasowego życia seksualnego danej osoby, doświadczeń z płcią przeciwną, rozwoju seksualnego, stanu zdrowia itd. Dokładna analiza sytuacji pacjenta daje możliwość postawienia diagnozy oraz zdecydowania, czy terapia farmakologiczna ma sens. Sama trudność w znalezieniu odpowiedniego partnera nie jest wystarczającym wskazaniem do przyjmowania leków obniżających libido.