kary cielesne

“To nie byłem ja!” – jest to tylko jedna z wielu odpowiedzi, które słyszą rodzice od swoich dzieci, gdy te desperacko próbują uniknąć kary za złe zachowanie. Jednak jeśli chodzi o prawdę i kłamstwa, czy dzieci zdają sobie sprawę z moralnych konsekwencji kłamstw? To zależy od ich wieku – mówią aktualne badania.

Przemoc domowa jest wciąż tematem drażliwym w naszym społeczeństwie. Wyróżnia się kilka form przemocy w rodzinie, jak np.: fizyczną, psychiczną, ekonomiczną, seksualną. Przemoc nad dzieckiem ma wpływ na prawidłowy jego rozwój. Jak manifestuje się znęcanie się nad rodziną? Na czym polega przemoc psychiczna w rodzinie? Dlaczego kary cielesne to zła metoda wychowawcza?

Dehumanizacja w dosłownym znaczeniu to odczłowieczenie, uprzedmiotowienie, pozbawianie kogoś cech typowo ludzkich. W skrajnych przypadkach dehumanizacja może prowadzić do bestialstwa i okrucieństwa, stanowiąc usprawiedliwienie dla agresywnych zachowań prześladowcy. Tyrani często wyłączają emocje i twierdzą, ze dopuścili się aktów przemocy ze względu na fakt, że ofiara nie jest człowiekiem – to „przedmiot”, który można przestawiać z kąta w kąt. Dehumanizację traktuje się w psychologii jako mechanizm obronny. Dehumanizacja nie ma jedynie wydźwięku negatywnego. Czasem służy pozytywnym aspektom i sprzyja adaptacji do otoczenia.

Syndrom maltretowanego dziecka jako pojęcie medyczne pojawiło się dopiero w 1962 roku. Wydaje się, że w postępowym XXI wieku nie powinno być przypadków maltretowania dzieci ani znęcania się fizycznego i psychicznego na najmniejszych szkrabach. Tymczasem rzeczywistość jest przerażająca, bowiem coraz częściej notuje się w kronikach policyjnych sytuacje śmiertelnych pobić dzieci przez rodziców lub opiekunów. Kary cielesne to niestety częsta metoda wychowawcza. Art. 207 Kodeksu karnego uznaje przemoc wobec najmłodszych za przestępstwo. Jak objawia się zespół dziecka bitego i jakie są skutki maltretowania dzieci?

Znęcanie psychiczne i fizyczne to problem wszechobecny. Najczęściej mówi się o nim w kontekście przemocy w rodzinie, ale zdarzają się również przypadki znęcania się dzieci nad rówieśnikami w szkole, a także znęcania się nad osobami dorosłymi, w tym również starszymi, w pracy lub różnego rodzaju instytucjach. Każda forma przemocy ma negatywny wpływ na osobę krzywdzoną, a w szczególności, gdy jest nią dziecko. Ofiary przemocy często noszą jej brzemię do końca życia. Czym różni się przemoc fizyczna od przemocy psychicznej?

Co to jest zgwałcenie? to niestety nie tylko problem w środowiskach patologicznych czy tych z „marginesu społecznego”. Coraz częściej w tzw. „dobrych domach” pojawia się przemoc psychiczna i agresja jako skutek frustracji czy obniżonej odporności na stresy i konieczności ciągłej rywalizacji na polu zawodowym. Z roku na rok rośnie liczba interwencji policji w sprawie przemocy domowej. Jednak ciągle brakuje odpowiednich przepisów, chroniących ofiary przed domowym tyranem. Jak manifestuje się przemoc w rodzinie? Czy kary cielesne można uznać za surowe wychowanie, czy to już patologia rodzicielstwa?

Przemoc w rodzinie to problem natury prawnej, moralnej, psychologicznej i społecznej. Interwencje w przypadku przemocy domowej określa m.in. ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie i jej nowelizacja. W świadomości społecznej przemoc coraz bardziej jawi się jako akt barbarzyństwa, który wymaga szybkiego działania. Przeciwdziałanie przemocy w rodzinie nie może mieć tylko charakteru lokalnego. Musi być to także ważna kwestia w polityce społecznej państwa. Jak pomagać ofiarom przemocy domowej? Co zrobić, gdy jest się świadkiem znęcania się nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny?