wychowanie dziecka (strona 2 z 2)

Dzień Matki to nie tylko czas, kiedy w domowym zaciszu celebrujemy święto ukochanych rodzicielek ofiarowując im kwiaty i inne drobiazgi. Część gwiazd dzieli się przeżyciami z tego wyjątkowego dnia w mediach społecznościowych. Które z polskich gwiazd postanowiły zrobić to w tym roku? Zobacz także: Królewskie dzieci. To one kiedyś będą rządziły

Samotne rodzicielstwo to sytuacja dość częsta w Polsce. Najczęściej jest to sytuacja przymusowa, a nie kwestia wyboru rodzica. Zazwyczaj samotne dziecko jest wychowywane przez matkę, chociaż z prawnego punktu widzenia te same prawa przysługują ojcu dziecka lub jego prawnemu opiekunowi. Prawo do zasiłku rodzinnego przysługuje wówczas, gdy są spełnione kryteria dochodowe. Warunkiem uzyskania zasiłku jest złożenie w urzędzie dokumentów.

Rodzeństwo bywają często konfliktowe i pełne nieporozumień. Nierzadko między bratem a siostrą dochodzi do ostrej wymiany zdań, rękoczynów, a nawet jawnej przemocy fizycznej. Bracia mogą prowadzić walkę na pięści, siostry zazwyczaj stosują metody psychologiczne, by wygrać z rywalką. Stopień zażartości konfliktów zależy od płci dzieci, kolejności ich narodzin oraz różnicy wieku. Czy walka o miłość i uwagę opiekunów to jedyny motyw sporów między dzieciakami? Jak układają się relacje na linii brat-brat, siostra-siostra i siostra-brat?

Relacje z dziećmi są bardzo ważne dla prawidłowego funkcjonowania podstawowej komórki społecznej. Rodzina stanowi naturalne środowisko wychowawcze, gdyż oddziaływania na dziecko dokonują się w różnorodnych sytuacjach codziennych. Współczesne rodziny zajmują się dziećmi i wychowują młode pokolenie bardzo długo, od urodzenia przez około 20 lat, odgrywając ważną rolę we wszystkich stadiach rozwoju dziecka, aż do osiągnięcia przez nie dojrzałości psychicznej i niezależności ekonomicznej. Relacje z dziećmi zależą od wielu czynników, w tym od wieku dorastających szkrabów.

Rodzice dwunastoletnich dzieci zwykle z zaskoczeniem obserwują zmiany w zachowaniu swoich pociech. Kiedy dziecko przestaje zwierzać się ze wszystkiego rodzicom, niejedna matka czuje się odrzucona, a ojciec ma wrażenie, że został odstawiony na boczny tor. Dużym problemem może być również fakt, że stosowany dotąd system kar i nagród przestaje być skuteczny. Wówczas rodzice muszą dopasować swoje metody wychowawcze do zmieniającego się dziecka, co nie jest łatwe. Jakich błędów należy unikać, by okres dorastania nastolatka nie zmienił się w piekło?

Jeżeli chcielibyśmy opisać współczesny świat za pomocą przymiotników, jednym z nich z pewnością byłby „fast”. Odnosimy wrażenie, że wskazówki zegara, które odmierzają nasz żywot jakby przyspieszyły. Ciągle spieszymy się, podążamy za czymś bliżej nieokreślonym, czas pędzi jak oszalały. Mamy coraz mniej czasu na odpoczynek lub drobną przyjemność, a o nudzie możemy zapomnieć.

Toksyczni rodzice to ciągle temat tabu. W społeczeństwie pokutuje myślenie, że nadużycia wobec dzieci zdarzają się jedynie w rodzinach patologicznych, zrekonstruowanych czy niepełnych. Jednak błędy wychowawcze popełnia każdy rodzic. Czasem zdarza się krzyknąć, odepchnąć, a nawet uderzyć smyka. Czy to już jawne okrucieństwo? Jak wychować małego szkraba? Trzeba pamiętać, by zachować rozsądek między dyscypliną a miłością, kontrolą a wsparciem, swobodą a autonomią dziecka. Wychowanie dziecka to ogromne wyzwanie. Jak często karać? Czy klaps to dobra metoda wychowawcza? Jak przejawia się przemoc wobec dziecka?

Związek między dwojgiem osób to nie tylko relacja mąż-żona, partner-partnerka czy narzeczony-narzeczona, to również związek z rodzicami i teściami. Co zrobić, by relacje rodzinne były ciepłe, pełne zrozumienia i szacunku, a przynajmniej poprawne? Przecież teściowie to, po zawarciu małżeństwa, nowi rodzice. Nierzadko wredne teściowe stanowią motyw licznych żartów. Czasami jednak teściowa czy teść mogą być lepszymi rodzicami niż ci biologiczni. W czym tkwią różnice w kontaktach z rodzicami i teściami? Jak wychowanie dziecka wpływa na jego stosunek do rodziców? Jak pielęgnować relacje z teściami?

Rozsądne dziecko kojarzy się potocznie z bezwarunkową akceptacją wszystkich zachowań i poczynań dzieci, brakiem kar i ingerencji w socjalizację, uleganiem prośbom pociech oraz daniem maksymalnej swobody działania. Termin ten jest bliski pojęciu „wychowania permisywnego”, czyli opartego na bezgranicznej tolerancji, które wprowadziła psycholog rozwojowy Diana Baumrind. Czym tak naprawdę jest wychowanie bez stresu, jakie są jego skutki i skąd się wzięła moda na taką pedagogikę?

Pedofilia to temat tabu bardziej niż znęcanie się nad żoną czy maltretowanie psychiczne małżonka. Wynika to z bezsilności dzieci i małych szans do samoobrony. Sprawcami przemocy domowej wobec dzieci bywają zarówno ojcowie, jak i matki, a także inni członkowie rodziny, np. dziadkowie albo starsze rodzeństwo. Klaps czy inne formy agresji wobec maluchów wyrastają z tzw. „tradycyjnego wychowania” i bardzo często spotykają się z przyzwoleniem społecznym. Dlaczego kary cielesne to zła metoda wychowawcza i kim są toksyczni rodzice?

Największym dylematem każdej mamy decydującej się na powrót do pracy po urlopie macierzyńskim jest obawa, czy nowa sytuacja nie wpłynie niekorzystnie na dziecko. Szczególnie w sytuacji, kiedy „świeżo upieczona" mama dotychczas decydowała się karmić naturalnie. Karmienie piersią dziecka nie oznacza, że mama musi rezygnować z pracy. Nie musi też wiązać się to z dezorganizacją planu dnia niemowlęcia, przyzwyczajonego do ustalonego jego rytmu, w tym do regularnych godzin karmienia.

Rodzice bardzo często zastanawiają się, jak wychować dziecko na przyzwoitego człowieka. Co robić? Czego unikać? Ignorować przejawy agresji czy stawiać do kąta? Mimo wielu książek, programów telewizyjnych i stosu przeczytanych podręczników pedagogicznych rodzice czują się często bezradni wobec nieprawidłowych zachowań własnego dziecka. Nie umieją sobie poradzić i spychają obowiązek wychowawczy, np. na szkołę. Jakie wyróżnia się metody wychowania dzieci? Jaki styl wychowawczy wybrać? Jaka postawa rodzicielska jest najlepsza? Lepiej stosować kary czy nagrody?

Wiele problemów może powodować samotność u bardzo małego dziecka. Trudności, takie jak konflikt w domu, nagła lub przewlekła choroba, śmierć członka rodziny mogą spowodować przesunięcie uwagi rodziców z dziecka na inny aktualny w danej chwili problem. Nawet pozytywne wydarzenia, jak rozpoczęcie nowej pracy lub przeprowadzka do nowego domu, mogą spowodować u dziecka uczucie opuszczenia i samotności. U starszych dzieci poczucie samotności może generować konieczność zmiany szkoły i środowiska rówieśniczego. Warto mieć na uwadze, że samotność dziecka może świadczyć o problemach natury psychologicznej, np. braku akceptacji ze strony kolegów, trudnościach w nauce, problemach w domu rodzinnym, co wtórnie sprzyja zaburzeniom nastroju i niskiej samoocenie. Jakie są przyczyny samotności u dzieci?

Bójki wśród rodzeństwa zdarzają się kilka razy dziennie. Rodzice starają się im zapobiegać na różne sposoby. Starszemu rodzeństwu tłumaczą, że powinno być odpowiedzialniejsze, młodszemu zaś, że takie zachowanie jest złe i nie można postępować w taki sposób. Potem rodzice rozsądzają spory, wymierzają kary i nie widzą żadnej poprawy. Podczas bójki rodzeństwa można również w ogóle nie interweniować. Dzieci zdobędą więcej doświadczenia, jeśli rodzice przestaną angażować się w ich konflikty. Co robić, gdy dzieci się biją? Rozdzielać, stawiać do kąta, dawać klapsa, krzyczeć czy udawać, że nie ma problemu?

Prawdziwa przyjaźń jest wartością bezcenną. Przyjaciel od serca wystarcza za grupę kilkudziesięciu znajomych. To on doradza, pomaga i wspiera, niekiedy irytuje i złości, ale częściej rozbawia i daje zadowolenie. Poczucie posiadania obok siebie osoby, która z równym zaangażowaniem spędza z nami czas i tak samo przeżywa stresujące sytuacje, sprawia, że jest nam w życiu po prostu lżej. Gorzej, jeśli nie posiadamy przyjaciela, a nie potrafimy otworzyć się na nowe znajomości. Jaki jest dobry przyjaciel? Jak znaleźć przyjaciela?

Ojciec po rozwodzie może przeżywać jeszcze rozstanie, odczuwać ból, smutek, żal, gniew, poczucie krzywdy, ale nie oznacza to, że będzie złym tatą. Co więcej, okazuje się, że wielu ojców ma lepsze relacje z własnymi dziećmi po rozwodzie niż wtedy, gdy wszyscy mieszkali pod jednym dachem. Ciągłe awantury z matką malucha na pewno nie służyły rozwojowi szkraba. Kontakty ojca z dzieckiem po rozwodzie może są rzadsze, ale nie liczy się ilość, tylko jakość. Czas spędzany razem z pociechą koncentruje się wokół szkraba, jego emocji i potrzeb. Ten czas przeżywa się intensywniej, zdając sobie sprawę, że następne spotkanie będzie dopiero za jakiś czas.

Czas, kiedy dorosłe dzieci opuszczają dom, aby zacząć studia lub założyć własną rodzinę, jest trudny dla rodziców. Niektórzy dobrze radzą sobie z rozłąką, ale dla wielu jest to trudny okres. Zwłaszcza matki ciężko przeżywają wyjazd swoich dzieci, przez co niekiedy wpadają w depresję. Dla niektórych kobiet życie bez dzieci pod jednym dachem jest niepełne i zaczynają kwestionować własną tożsamość. Na czym polega syndrom opuszczonego gniazda? Czy ten etap życia pojawia się u wszystkich rodziców, którzy przeżywają czas rozłąki z dorosłymi dziećmi? Czy tęsknota za dziećmi może mieć destrukcyjny wpływ na psychikę rodziców? Czy syndrom pustego gniazda może generować zaburzenia nastroju?

W miarę jak dzieci zaczynają dojrzewać, zapewnienie im bezpieczeństwa staje się niełatwe. Nastolatki chcą same o sobie decydować, ale ich wybory nie zawsze są słuszne. W rezultacie często pakują się w kłopoty. Niekiedy warto pozwolić dzieciom popełniać błędy, jednak niektóre z nich mogą ich drogo kosztować. W obliczu zagrożenia narkotykami, papierosami i alkoholemwielu rodziców staje więc przed dylematem: czy uszanować prywatność dziecka, czy naruszyć ją, mając na celu jego dobro?

Rodzicielski plan wychowawczy jest tworzony przez rodziców po rozwodzie. Musi być on przedstawiony w sądzie i daje gwarancję, że władza rodzicielska nad dzieckiem będzie przysługiwała zarówno matce, jak i ojcu – właśnie na tym polega zmiana w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, która weszła w życie w 2009 roku. Plan wychowawczy rozumiany jest jako porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej oraz o utrzymywaniu kontaktu z dzieckiem. Na czym polega Plan Opieki Rodzicielskiej? Czy gwarantuje on brak przepychanek między rozwodzącymi się małżonkami na temat kwestii „komu dziecko po rozwodzie”?

Badania wykazały, że jednym z najważniejszych czynników wpływających na to, jak dziecko radzi sobie w szkole, jest zaangażowanie rodziców. Niestety, wielu z nich jest zdania, że wystarczy posłać pociechę do szkoły i pytać o oceny. Specjaliści są zgodni, że rodzice powinni bardziej się postarać i aktywnie uczestniczyć w relacji dziecko-szkoła. Wystarczy bowiem kilka niewielkich zmian, by stosunek dziecka do szkoły uległ wyraźnej poprawie.

Zasiłek to forma pomocy materialnej o charakterze socjalnym. Takie świadczenie przysługuje uczniom, których sytuacja materialna uległa pogorszeniu, np. z powodu śmierci rodzica. Ponadto uczniowie znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej mogą ubiegać się o pomoc mającą charakter socjalny w postaci stypendiów szkolnych. Szczególne zasady udzielania pomocy ustala rada gminy w regulaminie udzielania pomocy materialnej.

Urlop macierzyński bez wątpienia należy się kobiecie, która urodziła dziecko. W trakcie trwania urlopu macierzyńskiego kobieta pogłębia więź z dzieckiem i ma także możliwość w pełni oswoić się z nową życiową rolą. Do niedawna polskie prawo uznawało, że tylko matka zajmuje się dzieckiem po urodzeniu. W 2010 roku weszły w życie nowe przepisy, uznające, że również ojciec dziecka ma prawo do urlopu ojcowskiego, bez względu na to, czy taki urlop przysługuje matce dziecka. Dodatkowy urlop macierzyński dla ojca nazywany bywa urlopem „tacierzyńskim” i jest krokiem milowym w uświadomieniu mężczyznom, jak ważną sprawą jest bycie ojcem uczestniczącym i zaangażowanym w opiekę nad dzieckiem.

„Jestem stara. Właściwie nie mam już dla kogo żyć. Wypełniłem już wszystkie moje zadania. Mój synek jest dorosły. Moja córeczka stała się kobietą” – takie myśli krążą w głowach wielu rodziców, którzy wypuszczają dzieci spod swoich skrzydeł. Czują się niepotrzebni, nie mogą znieść ciszy w domu, nie wiedzą, co zrobić z czasem. Jak można pokonać syndrom pustego gniazda? Czy puste gniazdo niesie ze sobą tylko negatywne emocje i przeżycia? Jak sobie radzić z tęsknotą za dorosłymi dziećmi?

Powrót do pracy po urlopie macierzyńskim może okazać się dla ciebie trudniejszy niż się spodziewałaś. Bez wątpienia, czeka cię dużo obaw – przede wszystkim o to, czy nie za wcześnie opuszczasz dziecko, a także o to, jak będzie wyglądał twój powrót do pracy po macierzyńskim i w jaki sposób wdrożysz się w swoje obowiązki sprzed urlopu. Głównym problemem jest planowanie. Urlop macierzyński pozwala na zajęcie się dzieckiem. Po tym czasie musisz włączyć w opiekę nad dzieckiem także partnera i rodzinę.

Nadopiekuńczość zmieniają się w ochroniarzy swoich dzieci. Rodzicielstwo polega przecież na opiece i wychowaniu, a nadopiekuńczy rodzice dokładają do tego jeszcze jeden element – kontrolę. Wychowanie dziecka opiera się na wzajemnym zaufaniu. Nie tylko dzieci mają ufać dorosłym, również starsi muszą zaufać dziecku i dać mu pewną dozę swobody. Jak uświadomić rodzicom, że nadopiekuńcza matka czy nadopiekuńczy ojciec, to krzywda dla dziecka? Jak nie popełniać błędów wychowawczych? W jaki sposób objawia się nadopiekuńczość i jak uniknąć takiej postawy rodzicielskiej?