negatywne emocje

Jak nauczyć się cierpliwości? Czy to w ogóle jest możliwe? Cierpliwość to umiejętność czekania. Ale jak czekać, skoro czas ucieka bezpowrotnie, a człowiek ma tyle spraw do załatwienia i marzeń do zrealizowania? Przecież czas to pieniądz. Dzisiejszym światem rządzi brak cierpliwości. Ludzie niejednokrotnie nie chcą i nie umieją czekać. Pod tym względem niewiele się różnią od małych rozkapryszonych dzieci, które nie potrafią zaczekać na swoją kolej. Zatem, jak być cierpliwym?

Układ limbiczny nazywany jest też układem rąbkowym lub brzeźnym. To układ struktur w mózgu, które wywierają ogromny wpływ na nasz organizm. To właśnie dzięki nim odczuwamy emocje, jesteśmy w stanie zapamiętywać informacje czy odczuwać motywację do konkretnych działań. To również za sprawą układu limbicznego rejestrujemy doznania węchowe. Co warto wiedzieć o układzie limbicznym?

Smutek to jedna z negatywnych emocji, która przytrafia się każdemu bez względu na wiek i status społeczny. Krótkotrwały smutek nie powinien być powodem do niepokoju, dopiero przedlużający się okres złego nastroju powinien skłonić nas do wizyty u psychologa. Czym charakteryzuje się smutek?

Pytanie o to, jak sobie radzić z emocjami, zadaje sobie raz na jakiś czas każdy człowiek. Powstało wiele poradników i książek na temat kontroli emocji, a jednak ciągle ludzie mają problemy z ich odczytywaniem, rozumieniem i komunikacją. Nastrój, afekty, namiętności i sentymenty przeciwstawia się rozumowi, który jest logiczny i świadomy. Jak natomiast okiełznać coś, co jest nieuchwytne, niezrozumiałe, subiektywne i często nieświadome? Jak kontrolować emocje?

Melancholią zwykło się nazywać stan lekkiego przygnębienia czy smutku. Kiedyś ten termin stosowano w medycynie na określenie schorzenia psychicznego, które dzisiaj znane jest jako depresja. Skłonność do popadania w melancholię nasila się w momencie przesilenia wiosennego i jesiennego, jednak są sposoby, aby skutecznie z nią walczyć. Czy melancholia to już poważne zaburzenia nastroju? Jak radzić sobie z apatią, przygnębieniem i brakiem inicjatywy do działania?

Samotność nie dotyczy tylko osób starszych, nieśmiałych czy porzuconych, ale także ludzi młodych. Nawet będąc z kimś w związku, może doskwierać nam samotność. Niektórzy uważają, że da się do niej przyzwyczaić, inni szukają nowych znajomych lub partnera. Na czym polega uczucie samotności? Czy samotność z wyboru mniej doskwiera?

Inteligencja emocjonalna (ang. Emotional Intelligence, EI) to zbiór zdolności rozpoznawania własnych uczuć oraz stanów emocjonalnych innych ludzi, radzenia sobie z własnymi uczuciami, regulowania oraz używania ich, motywowania siebie i wpływania na innych.

Przynoszą ulgę, pozwalają na rozładowanie emocjonalnych doznań, oczyszczają, koją nerwy, uwalniają od negatywnych emocji, bądź wyrażają szczęście. Łzy nie są oznaką słabości i nadmiernej wrażliwości, a fizjologiczną reakcją organizmu, która otwiera nasz umysł i dba o emocje. Skąd biorą się łzy i dlaczego płaczemy?

Zawiść jest nieprzyjemnym uczuciem, które przynosi negatywne skutki. To przez nią ciągle porównujemy się z innymi ludźmi, nie doceniając swoich sukcesów. Jak to zmienić?

Uprzedzenia są szkodliwe, dlatego warto z nimi walczyć. Mimo iż dyskryminacja kobiet jest niedozwolona, wiele pań odczuwa ją na własnej skórze. Niestety, nie ogranicza się ona jedynie do niższych płac. Poważnym problemem jest także niechęć do kobiet, którą wielu mężczyzn manifestuje w mniej lub bardziej otwarty sposób.

Niskie poczucie własnej wartościnie jest klasyfikowane - jako zaburzenie emocjonalne, czy też zaburzenie osobowości. NPWW kształtuje się w procesie rozwojowym, w okresie dzieciństwa, w okresie adolescencji (dorastania-dojrzewania), wpływa na kształtowanie się fazy dorosłości, oznacza negatywne odbieranie siebie. Może być jawne lub utajone, dotyczy sposobu wyrażania siebie, otwarcie „Jestem bezużyteczny”, „Nie liczę się”.

Poczucie winy w psychologii często jest rozpatrywane wspólnie z takimi emocjami, jak wstyd, zażenowanie czy zakłopotanie. I chociaż każde z tych odczuć ma nieco inny charakter, to do tej pory nie znaleziono metodologicznie mocnego narzędzia pomiarowego, które pozwoliłoby rozdzielić te emocje. Poczucie winy współtowarzyszy często różnym problemom natury psychicznej, np. depresji, samotności, kryzysom małżeńskim, alkoholizmowi, narkomanii, zdradzie, zaburzeniom nawyków i popędów czy trudnościom wieku pokwitania itp. Na czym polega rygoryzm sumienia? Po co człowiekowi samokrytyka? Czym różni się poczucie winy od poczucia wstydu? Jakie rodzaje winy daje się wyróżnić i jaki jest związek między samopotępieniem a depresją?

Samoocena, czyli inaczej poczucie własnej wartości, ma niezwykle istotny wpływ na różne obszary funkcjonowania człowieka. Zaburzenia w zakresie wizerunku własnej osoby warunkują problemy osobowościowe, neurotyczność, depresję, trudności w osiągnięciu autonomii i tożsamości, problemy interpersonalne, niemożność rozwinięcia swojego potencjału i osiągnięcia wyznaczonych celów życiowych. Tak naprawdę samoocena to fundament, na którym człowiek buduje całe swoje jestestwo. Jak manifestuje się niska samoocena, a jak przejawia się stabilna i wysoka samoocena? Jak kształtuje się obraz siebie? Co to jest „Ja” realne i „Ja” idealne? Jak pozbyć się kompleksów, które zatruwają życie?

Skreślasz dni w kalendarzu, jesteś smutny, apatyczny, nic ci się nie chce i bezustannie rozmyślasz o ukochanej osobie, która jest gdzieś daleko. Tęsknisz. Kiedy jesteś zakochany, masz potrzebę widzenia się z partnerem na okrągło. Wystarczy, że minie pięć minut od waszego spotkania, a już zaczynasz odczuwać jej/jego brak. Chcesz usłyszeć głos partnera, zobaczyć go, przytulić. Kiedy nie można się spotkać, pojawia się przygnębienie i frustracja. Tęsknota. Jak sobie radzić z samotnością w sytuacji, gdy brak obok nas ukochanej osoby?

Każdy z nas, będąc w związku, w mniejszym lub większym stopniu czuje się zależny od tej drugiej, ukochanej osoby. Nie jest to jednak jeszcze w żadnym przypadku uzależnienie od partnera. Prawdziwe, chorobliwe uzależnienie od partnera oznacza utratę własnej samodzielności na rzecz drugiej osoby. Jest to uzależnienie emocjonalne, które utrudnia życie obojgu partnerom: jest ono obciążające zarówno dla uzależnionej osoby, jak i dla jej „narkotyku”, czyli partnera. Każdy z nas intuicyjnie rozumie, czym jest alkoholizm, narkomania, patologiczny hazard czy uzależnienie od seksu. Ale na czym polega dokładnie uzależnienie emocjonalne od partnera?

Niska samoocena może objawiać się zawstydzeniem, brakiem wiary w siebie, pochyloną głową, porównywanie się z innymi, ciągłe niezadowolenie z siebie, krytykowanie własnej osoby, a być może również i innych. Jak pozbyć się kompleksów i niskiego poczucia własnej wartości? Jak z tym walczyć, aby skutecznie uwierzyć we własne możliwości?

Żałoba jest naturalną i normalną reakcją na śmierć człowieka. Odczuwany smutek po śmierci przybiera postać rozchwiania emocjonalnego i psychicznego. U osieroconej osoby poczucie bierności i złości wobec świata zewnętrznego może mieszać się z nienaturalnie wzmożoną aktywnością i podejmowaniem nieuzasadnionych decyzji. Dlatego niezwykle ważne jest otoczenie opieką i życzliwością osobę, którą spotkała śmierć bliskiego. Żałoba to czas, w którym można wyciszyć się, opłakać ukochaną osobę i w końcu pogodzić się z jej odejściem. Ile powinien trwać proces żałoby?

Zaniżone poczucie własnej wartości zwykle współtowarzyszy takim cechom, jak: smutek, zawstydzenie, brak pewności siebie, dokonywanie niekorzystnych porównań społecznych z osobami, które są lepsze w jakiejś dziedzinie, nadmierna samokrytyka, poczucie bezwartościowości, stawianie sobie nierealistycznych wymagań i uzależnianie oceny swojej osoby od oceny innych. Nierzadko zaniżona samoocena z katalogiem powyższych zachowań i cech mogą przyczynić się do rozwoju depresji. Jak budować i podnieść poczucie własnej wartości? Jak przeciwdziałać niskiej samoocenie?

Stoją na drodze do sukcesów i realizacji marzeń. Wywołują poczucie, że jest się do niczego, że na nic się nie zasługuje, że jest się gorszym. Negatywne przekonania dotyczące własnej osoby są przeważnie efektem niskiej samooceny i obniżonego poczucia własnej wartości. Jeśli temat brzmi dla ciebie znajomo, przeczytaj, o czym musisz pamiętać każdego dnia.

Kłótnia z partnerem może sprawić, że „zagotuje” się w tobie krew. Jednak już po kilku minutach rozmowy z przyjaciółką twój nastrój może wrócić do normy. Nie ma w tym nic dziwnego – nasze emocje szybko ulegają zmianie. Należy przy tym pamiętać, że to, co czujemy, nie pozostaje obojętne dla naszego zdrowia. Konieczność wygłoszenia przemówienia może wzmóc symptomy alergii nawet przez dwa dni, a płacz daje ukojenie, ponieważ wraz ze łzami pozbywamy się hormonu stresu. Przykłady można by mnożyć. Pozostaje pytanie: w jaki sposób nasze emocje wpływają na stan zdrowia?

Każda emocja jest czymś normalnym i kiedy się pojawia ma na celu coś nam przekazać, uświadomić, odkryć jakąś prawdę o nas – pod warunkiem, że jest w odpowiednim czasie zauważona, zrozumiana i przepracowana. Problem pojawia się, gdy jest ich nadmiar – w czasie i intensywności.

Żałoba a wesele to, na pierwszy rzut oka, dwie kompletnie wykluczające się rzeczywistości. Jak cieszyć się z dnia zaślubin w perspektywie straty kogoś bliskiego? Nieważne, czy zmarł rodzic, siostra, wujek, brat, siostra, kuzyn czy przyjaciel – zawsze pojawia się szereg negatywnych emocji: żal, smutek, rozpacz, poczucie winy, pustka, bezradność. Z jednej strony – życie, z drugiej – śmierć. Z jednej – przygnębienie, z drugiej – radość. Jak pogodzić te sprzeczne uczucia? W pierwszym momencie wiele par chce rezygnować z ceremonii ślubnej. Czy odwoływać przyjęcie weselne? Czy wesele w żałobie to dobre rozwiązanie? Narzeczeni i ich rodzice muszą wykazać się niebywałą roztropnością, by nie zranić uczuć innych krewnych.

Gniew, irytacja, złość, furia, wściekłość – tych uczuć doświadcza każdy człowiek. Choć nie są akceptowane społecznie, to nikt nie jest w stanie uniknąć odczuwania tych stanów. Ludzie szczególnie podatni na gniew bywają określani jako impulsywni, cholerycy, furiaci i są negatywnie oceniani przez otoczenie. Jak sobie radzić z negatywnymi emocjami? Czy wybuchy gniewu mogą przerodzić się w przemoc psychiczną albo fizyczną? Jak kontrolować emocje? Jak opanować zdenerwowanie? Istnieje kilka metod, ale zazwyczaj wybiera się najmniej konstruktywne.

Strata kogoś bliskiego to traumatyczne przeżycie i niewyobrażalna tragedia. Współczesne społeczeństwo hołduje takim wartościom, jak młodość, piękno, witalność. Człowiek zwykle nie jest przygotowany na wieczną rozłąkę, a już żałoba po dziecku zdaje się być pogwałceniem praw natury. Przecież to dzieci powinny żegnać się ze swoimi rodzicami, a nie odwrotnie. Osieroceni rodzice bezustannie pytają: „Dlaczego nas to spotkało?”. Czują się sparaliżowani, a bliscy często nie potrafią pomóc. Jak przeżyć śmierć dziecka?